ఆదిశంకరుల అద్వైతంలో శ్రీకృష్ణుని రాసలీల అంతరార్థం

ఆదిశంకరాచార్యులు రచించిన జగన్నాథాష్టకం ప్రారంభంలోనే శ్రీకృష్ణుని రాసలీలకు ప్రాధాన్యతనిచ్చారు. ఆ స్తోత్రంలో ‘కదాచిత్ కాలిందీ తట విపిన సంగీత కవరో’ అంటూ, కాళింది నది తీరంలో శరత్కాలంలో కృష్ణుడు వేణువు వూదిన ఘట్టాన్ని గుర్తు చేశారు.

వేణుగానం విన్న గోపికలు మాత్రమే అపారమైన భక్తితో కృష్ణుని వద్దకు పరిగెత్తుకు వచ్చారు. వారిని చూసి కృష్ణుడు మురిసిపోయాడు. ‘ముదా గోపీనారీ వదన కమల స్వాదు మధుపః’ అని శంకరులు వర్ణించారు. అంటే, తుమ్మెద తేనెను ఆస్వాదించినట్లు, కృష్ణుడు గోపికల ముఖకమలాల్లోని భక్తి రసాన్ని ఆనందంగా గ్రహించాడు.

ఈ అంతరార్థం ప్రకారం, భగవంతుడు భక్తుల కోసం ఆరాటపడతాడు. భక్తి మార్గం ఉన్నతమైనది. అద్వైతంలో భక్తిని తిరస్కరించలేదు. వేదాంతం, భక్తి రెండూ కలిసి ఉంటాయని శంకరులు తెలిపారు. గోపికలు కేవలం స్త్రీలు మాత్రమే కాదు, జీవాత్మలకు ప్రతీక అని వివరించారు. కృష్ణుడు పరమాత్మ. ఈ సంగమమే మోక్షం.