గురువుకు, ఆచార్యులకు మధ్య వ్యత్యాసం: ఆది శంకరాచార్యుల నుండి బోధ

హిందూ సంప్రదాయంలో గురువుకు, ఆచార్యులకు మధ్య స్పష్టమైన వ్యత్యాసం ఉంది. గురువు ఏదైనా చేయమని సూచిస్తాడు. కానీ ఆచార్యుడు స్వయంగా ఆచరించి, తర్వాత బోధిస్తాడు. ఈ తేడాను వివరించేందుకు ఆది శంకరాచార్యుల జీవితంలోని ఒక సంఘటనను ఉదాహరణగా చెప్పుకుంటారు.

ఒకసారి శంకరాచార్యులు తమ 5000 మంది శిష్యులతో వీధి గుండా వెళ్తుండగా, ఒక చెప్పులు కుట్టే వ్యక్తి ఆయనను చూసి, 'మీకు చెప్పులు కుట్టడం తెలుసా?' అని సవాల్ చేశాడు. ఆచార్యులు 'తెలుసు' అని బదులిచ్చారు. అతడు నమ్మక, 'అలా అయితే కుట్టి చూపించండి' అన్నాడు. అప్పుడు శంకరాచార్యులు చెప్పులు కుట్టడం ప్రారంభించారు. సూదిని ముక్కు దగ్గర రాసుకుని, ఆ చెమటతో దారం సులువుగా కుట్టడం ప్రదర్శించారు.

ఆ చెప్పులు కుట్టే వ్యక్తి ఆచార్యుల కాళ్ళపై పడి, 'మీకు అన్నీ తెలుసు' అని అంగీకరించాడు. ఈ సంఘటన ద్వారా ఆచార్యుడు ఆచరించి చూపించడం అనే లక్షణం స్పష్టమవుతుంది. ఆచార్యులు ముందుగా నేర్చించే కళను స్వయంగా చేసి చూపించి, ఆ తర్వాత ఇతరులకు నేర్పుతారు. గురువు కేవలం సూచనలు ఇస్తాడు. శంకరాచార్యుడు, భీష్మాచార్యుడు, ద్రోణాచార్యుడు వంటి వారిని ఆచార్యులుగా పిలుస్తాము, ఎందుకంటే వారు ఆచరించి బోధించారు.